Mijn schilderijen zijn abstract en figuratief, waar je naar blijft kijken omdat je steeds iets nieuws ontdekt. Ik schilder zonder vooraf een schets of ontwerp te maken, en laat me tijdens het schilderen leiden door een gevoel dat zich het beste laat beschrijven als een vorm van resonantie. Een resonantie tussen het momentane resultaat op het doek en mijn innerlijke wereld. Het is ook een vorm van dialoog in een soort van beeldtaal. Als er in de dialoog te veel en te lange tijd stiltes vallen, stop ik. Is het schilderij voltooid vraag ik me dan af? Tot mijn verrassing blijkt de dialoog verder te gaan door het schilderij 'af te kijken'. Dit afkijken is ook een vorm van afschilderen in de geest van de toeschouwer. Het hele fenomeen, schilderen en 'af kijken', zie ik dan ook als een complex adaptief proces. Waarbij cognitie, emotie, binnen en buitenwereld elkaar ontmoeten en wederzijds beïnvloeden.
Mijn thema is nauw verbonden met mijn belangstelling voor kunst, geloof en wetenschap. Veel cognitieve input heb ik door de bestudering hiervan verkregen. Waar ik mee worstel heeft te maken met de vraag in hoeverre er een synthese en/of symbiose mogelijk is. Daarbij word ik geïnspireerd door de 'eerste' kunstuitingen van de homo sapiens, bijvoorbeeld die in de grotschilderingen van Lascaux. Hierin meen ik een symbiose te bespeuren van deze gebieden. Ik heb het gevoel dat we in de 21e eeuw, waarin geloof, wetenschap en kunst 'uit elkaar zijn gehaald', naar mijn mening terecht overigens, voor de uitdaging staan om deze weer te 'reïntegreren'. Het mag echter niet zo zijn dat geloof weer gaat bepalen wat nu wetenschap en kunst is. Dit geldt ook omgekeerd voor respectievelijk kunst en wetenschap t.a.v. geloof. Al deze gebieden, die samen om het maar plastisch uit te drukken, de culturele vectorruimte omspannen, hebben een eigen bemiddelende en symbolische functie tussen de 'werkelijkheid' en wat wij daarvan kunnen beleven. Wat wij als mensheid daarvan kunnen bevatten zijn complex samengestelde memen die ons in allegorische vorm iets kunnen zeggen waar het in het leven nu werkelijk over gaat. Niet in de zin dat daar met woorden een antwoord op te geven is. Veel meer zie ik het als 'een onderweg zijn', uitgewerkt in het 'afkijken' van een schilderij. Evenals een schilderij in werkelijkheid een illusie is, alleen verf op doek, is onze 'werkelijkheid' in zekere zin een collectieve illusie. Een illusie overigens die reëel wordt in de ontmoeting met het 'andere', wat dat ook mag zijn. Mijn schilderijen zijn bedoeld om deze ontmoeting te stimuleren.
Materiaal: Ik werk op acryl en kunstvezel doek, zoals voering
exto | kunst, kunstenaars, galeries en exposities
Steven Ruiter - Welkom op mijn website
Mijn schilderijen zijn abstract en figuratief, waar je naar blijft kijken omdat je steeds iets nieuws ontdekt. Ik schilder zonder vooraf een schets of ontwerp te maken, en laat me tijdens het schilderen leiden door een gevoel dat zich het beste laat beschrijven als een vorm van resonantie. Een resonantie tussen het momentane resultaat op het doek en mijn innerlijke wereld. Het is ook een vorm van dialoog in een soort van beeldtaal. Als er in de dialoog te veel en te lange tijd stiltes vallen, stop ik. Is het schilderij voltooid vraag ik me dan af? Tot mijn verrassing blijkt de dialoog verder te gaan door het schilderij 'af te kijken'. Dit afkijken is ook een vorm van afschilderen in de geest van de toeschouwer. Het hele fenomeen, schilderen en 'af kijken', zie ik dan ook als een complex adaptief proces. Waarbij cognitie, emotie, binnen en buitenwereld elkaar ontmoeten en wederzijds beïnvloeden.
Mijn thema is nauw verbonden met mijn belangstelling voor kunst, geloof en wetenschap. Veel cognitieve input heb ik door de bestudering hiervan verkregen. Waar ik mee worstel heeft te maken met de vraag in hoeverre er een synthese en/of symbiose mogelijk is. Daarbij word ik geïnspireerd door de 'eerste' kunstuitingen van de homo sapiens, bijvoorbeeld die in de grotschilderingen van Lascaux. Hierin meen ik een symbiose te bespeuren van deze gebieden. Ik heb het gevoel dat we in de 21e eeuw, waarin geloof, wetenschap en kunst 'uit elkaar zijn gehaald', naar mijn mening terecht overigens, voor de uitdaging staan om deze weer te 'reïntegreren'. Het mag echter niet zo zijn dat geloof weer gaat bepalen wat nu wetenschap en kunst is. Dit geldt ook omgekeerd voor respectievelijk kunst en wetenschap t.a.v. geloof. Al deze gebieden, die samen om het maar plastisch uit te drukken, de culturele vectorruimte omspannen, hebben een eigen bemiddelende en symbolische functie tussen de 'werkelijkheid' en wat wij daarvan kunnen beleven. Wat wij als mensheid daarvan kunnen bevatten zijn complex samengestelde memen die ons in allegorische vorm iets kunnen zeggen waar het in het leven nu werkelijk over gaat. Niet in de zin dat daar met woorden een antwoord op te geven is. Veel meer zie ik het als 'een onderweg zijn', uitgewerkt in het 'afkijken' van een schilderij. Evenals een schilderij in werkelijkheid een illusie is, alleen verf op doek, is onze 'werkelijkheid' in zekere zin een collectieve illusie. Een illusie overigens die reëel wordt in de ontmoeting met het 'andere', wat dat ook mag zijn. Mijn schilderijen zijn bedoeld om deze ontmoeting te stimuleren.
Materiaal: Ik werk op acryl en kunstvezel doek, zoals voering